هدفِ غایی، کمک به دیگرانه. خیلی عظیمه، خیلی!

نیازمندِ اینه که هر حرفی رو نزنی، هر حرفی رو نپذیری، و قضاوت نکنی!

حرفات مستند و مدرک داشته باشن و بر اساس احساس و نظر حرف نزنی.

درد بی‌سوادیه. توی تاریکی نمون. تاریخ تکرار میشه.

خیلی وقتا نمی‌نویسم. چون از چیزی که قراره بنویسم مطمئن نیستم و دوست ندارم در آینده ، خودم رو بخونم و بگم چقدر افکارم از حقیقتی که تا اون زمان روشن بوده دور بوده. چقدر بیش از حد اشتباه یا ناپخته فکر می‌کردم و حتی این تفکرات رو به عنوان محتوا پخش می‌کردم یا سرشون با بقیه بحث می‌کردم!

اما در مقابل، به بعضی از حرف ها و باور هام اعتماد بالاتری دارم. هر چند همیشه آماده ی شنیدن نقد درست ، و کوتاه اومدن از رفتار های اشتباهم هستم. همیشه.

من 17 سالمه و سایه سمپاد روی دوران تحصیلم بوده. فرصت مطالعه به اندازه کافی در مورد سیاست ، تاریخ ، اقتصاد و تمدن ،مطالعه نداشتم که الان قدرت اظهار نظر داشته باشم. پس فکر میکنم بهتره ساکت بمونم. چون نظرِ ناپخته ای که صرفا تاثیر گرفته و تغذیه شده از رسانه های اجتماعی و تلوزیونی باشه رو حتی شایسته ی شنیدن هم نمیدونم.

احساساتی در من به وجود میان. چون قدرت تشخیص دارم. از یک طرف فشار معیشتی و رکود رفاه و حرفِ افراط گراییِ آزاردهنده و تحریف هویت اصیلِ ایرانی باعث خشم شدیدم میشه و از طرفی ادعا های توام با تناقض و صد البته، از پیش منقضی شده ی چشم های طماعی که به وطنم دوخته شدن خونم رو بیشتر از هر چیزی به جوش میاره. هیچکس نگرانِ نسل من و نسل بعد من نیست، حتی نسل من... یا اگه هست، نگرانیش رو اشتباه ابراز میکنه.

.چند دستگی میبینم. همه جا حرف از سیاست می‌شنوم. اذهان عمومی به شدت ساده و مشوشه

من هم نگرانم. ولی نمیخوام اوضاع رو بدتر کنم. حرف تو روی من تاثیر گذاشت، حرف من روی نفر بعد، حرف نفر بعد روی نفر بعدیش و ... به آخری که رسید

.آتیشش رو تند کرد. خونواده ش رو برد تو خیابون. بچه ی بی‌گناهش سر بریده شد.توی خیابونای وطنش. به دست کی؟ هیچکس نمیدونه

.یا حرفم به یکی دیگه رسید و بیشتر خواست نبینه، نشنوه و فکر کنه اوضاع چقدر گل و بلبله

.آخ از این حلقه های خواسته و ناخواسته که بوی خون میدن

و نهایتا چیزی که ما مردم می‌دونستیم ده درصد از حقیقت بود. حتی کمتر. ما چیزی از بازی قدرت سرمون نمیشد. ما در جریان روی واقعی . خوی کثیف مرد واقعی سیاست نبودیم. ما بازی خورده بودیم. ما از طرف بازی گردونای بزرگ به جون هم افتادیم. درست مثل عروسک های تو خالی خیمه شب بازی.

سنگ، کاغذ، فرزانگان

برای فیت موندن دارم تمام تلاشمو میکنم. دقیقا مثل مامانم که قبل باشگاهش یه کرفس رو گرفته بود دستش تو پوکر ترین حالت گاز میزد. کل ناپرهیزی دو سه روز اخیرم همون کاپ کیکای شکلاتی بودن که تو راه خونه با فاطمه گرفتم. من از برق شکلات روش تعریف میکنم اونم بهم دنده میده.

+پکیج شروع از بهمن موسسه ی ما...
+دخترم یه پانسیون نوروزی میخوام دعوتت کنم از موسسه # با اساتید فلان...
+یه برنامه مطالعاتی مخصوص کسایی که از اسفند میخوان برای کنکور بخونن و تک رقمی میخوان...
+چندتا کتاب هست مخصوص جمع بندی. هم نهایی هم کنکور. رشته ت رو میگی...

+لینک سمینار شروع با استاد # رو برای همین خطت بفرستم؟ ایشون تو کارنامه شون ....

با دروغ نون تو خون اعصاب و روان کنکوری جماعت زدن برای هیچکس اومد نداره انصافا کاش میشد همه شونو به رگبار بست💖

وقتی فهمیدم دارم تپل میشم که متوجه شدم دیگه غذاخوردنم به خاطر گرسنگی نیست. به خاطر لذت بردنم از درک بافت و طعم و حس غذاست. به خاطر رابطه احساسی ایه که بین من و غذاست. به خاطر اینه که غذای مورد علاقه ام رو میخورم چشمام مثل کارتونا بسته میشه که به هیچی به جز اون فکر نکنم. و یواش یواش زمان غذا خوردم دیگه نه فیلم دیدم، نه رمان خوندم، نه با کسی حرف زدم.

وزنم کلا دو سه کیلو زیاد شده ولی BMI ام هنوزم تو حالت استاندارد و عادیه. تا دیر نشده باید فاصله گرفت😭

یک کیت رئال و آث میلان و لیکرز گرفتم.

لیکرزه انقدر پیش اون دوتا به چشم نمیاد که شاید بدمش به داداشم.

فوتبالی نیستم اونقدرا، ولی واقعا پتانسیلشو دارم کلکسیون جمع کنم از لباساش.

از سه تا آزمون، سه تاش برگزار نشد

روی الکل آب نخور و روی قهوه آب بخور💁🏻‍♀️

ایده ای برای اسماشون ندارم هنوز.

حس میکنم به جز"ماهی و میگو" و "فارادی و مکسول" انتخابای بهتری هم هست