به شکل وحشتناکی احساس نا امنی میکنم. اینکه هر کسی ممکنه نقشه داشته باشه تا بهم آسیب بزنه. اینکه احساسی که ادما راجع بهش حرف میزنن واقعی نباشه و واقعی نبودنش اجازه نده خودشونو از خیلی کارایی که ممکنه بهم آسیب برسونه منع کنن. من میدونم مشکل از من نیست. من آدم به اندازه ای هستم. به اندازه خوب. به اندازه دور. به اندازه نزدیک.

ولی همچین وقتایی که یکی که خیلی روش حساب میکردم، تقریبا بیشتر از همه، اینطوری باعث شکسته شدنم میشه فکر میکنم لابد مشکلی از منم بوده که ادمی که اون قدر به چشمم خوب بود باهام خوب نبود. چی شد؟ زیاد از حد بودم؟ یا کم بودم؟ محدودیتایی که دارم سازنده ست یا وایرانگر روابطم میشه؟ یعنی الان بهم بدی شده چون دختر خوبی بودم؟

یک گرفتگی و سنگینی مدام بین گلو و قفسه سینه و شکمم می چرخه. احساس اضطراب یا ناراحتی رو نمیتونم تشخیص بدم به این آسونیا. فردا باید در اولین فرصت زنگ بزنم به کلینیک و به تراپیست مراجعه کنم. شرایطم بحرانیه. حس میکنم باز دارم نمیتونم احساسات واقعیمو بروز بدم. به خودم میام میبینم صرفا خیره شدم به یه گوشه و دارم فکر میکنم طاها و این همه به خرج دادن سیاست در مقابل من؟ من؟ واقعا من؟ و اشکام پشت سر هم میریزن. هنوز نمیتونم بدون بغض کردن قضیه رو تعریف کنم.

من تصمیم دارم سعی کنم بفهمم کی پشت این ماجراهاست. و اگه طاها باشه، قویاً فکر میکنم آدم قبلی نمیشم. آدمی که میتونست خالصانه عشق بورزه.

عدم امنیت شدیدی رو تجربه میکنم. دو تا خط جدید سفارش دادم. هم برای خودم هم برای داداشم. که صرفا این خط رو به مدت طولانی غیر فعال کنم و دیگه با خیلیا که ازشون تا حدود خوبی خیالم جمع نیست قطع ارتباط کنم. در خونه رو مدام قفل میکنم. تمام عکسامو از تمام اکانت هام برداشتم. قبلا فکر میکردم وقتی یه عکس رو گذاشتی پروفایلت ، هر استفاده ای ازش بشه میتونی در موردش دادخواهی کنی چون خیلیا میدونن عکس پروفایلت بوده و شخصی نبوده!

ولی حالا که توی این داستان، یکی عکسِ پروفایلِ تلگرامِ اکانتی که من 2 ماه پیش حذفش کردم رو نه به سایز 1*1 ، بلکه کامل. و landscape برای مچ گیری پارتنرم استفاده کرده احساس خطر میکنم. در صورتی که پارتنرم اول رفته پیوی طرف و نمیشه گفت اون طرف دام پهن کرده بوده چون اصن طاها میتونست بهش پیام نده هیچوقت!

اگه

اینا

نقشه طاها باشه

تا یه مدت طولانی با هیچکس نمیتونم ارتباط عمیق بگیرم.

پ.ن: پارتنرم نه، اکسم.