این کامنت رو خود پریا گذاشته بود. پستی که برای پریا نوشته بودم.

از تمام صمیمیت اون دوران، درد و دل ها و کف کتابخونه نشستنا، برام یه گردنبند که شبیهش رو برای اون گرفته بودم مونده، و البته نامه هایی که برام نوشت.

تو رفتی گریا. به دلایلی که هیچوقت نفهمیدم فاصله گرفتی و جمع من وتو دیگه ما نشد. ولی من میمونم. یاد دلگرمی اون رو روز ها رو برای خودم زنده نگه مدیارم و برام مهم نیست الان چه آدمی هستی. دیگه نمیشناسمت. ولی ورژن قبلیت دوست خوب من بود که دلم براش تنگ میشه و برای همیشه تا ابد، از دستش دادم. جای اون گردنبند و نامه ها توی "پاکت یادگاری ها" امنه:)

امیدوارم به قولت پایبند بمونی زن.