مغزم افکت بدی رو پسرا میندازه

هر مردی، هر پسری. چه رفیق چه آشنا چه پارتنر.

یه جور حس ناامنی. نه اون ناامنی معمول ها! ناامن چون اینم میتونه وقتمو هدر بده. اینم میتونه نزدیک بشه و ثابت کنه اصلا در حدی که براش مایه گذاشتم نبوده. اینم از خودش ناامیدم میکنه.

آدمای خوبی که چی؟ آفرین. نباید بهشون نزدیک شد...

دخترا هم که بوسیدم گذاشتم کنار. همین چند نفری که یه دوستی معمولی داریم برام کافی و ارزشمندن.

دوست صمیمی؟ معادل ریختن سلامت روان و آرامش توی جوبه. جدیِ جدی.

یا من آدم بده ی داستانم، یا آدم خوبه ایم که خیلی داره حساسیت به خرج میده، یا اونا آدمای بدین.

Um. بیا به هر احتمال 33.33 شانس بدیم.چون هیچکدوم دور از انتظار نیستن.

کاش مغزمو جمع و جور کنم. کاش مغزمو خالی کنم.