هر چند وقت یک بار توییتر رو چک میکنم.

و انقدر از یه سری حرفا که کاملا مصمم گفته شدن، ناراحت میشم واقعا حس میکنم دنیا به آخر رسیده. دقیاق مثل وقتایی که به بچه های بیگناه وسط جنگ گرفتار جبر جغرافیا فکر میکنم. دقیقا مثل وقتایی که به اختلاف طبقاتیای سرنوشت ساز فکر میکنم.و و و...

مینویسن و پشت سر هم توییت میکنن. و میتونم خون گریه کنم از این حجم از بی رحمی و سطحی نگری.

پسری که باهام جوری رفتار کرد انگار قلب ندارم حرف از کارما زده. دختری که پستاش تقریبا نوده یه دختر دیگه رو بخاطر پوشش با خاک و خون یکی کرده. بخاطر یه صحنه از یه network show دارن کارایی با زندگی آدمای توی اون شو میکنن که بهشون هیچ ربطی نداره. کسی که دلخوشی و حس خوبشو شیر کرده از همه لحاظ مورد قضاوت و توهین قرار میگیره.اینجا همه باید بی نقص باشن؟

اگه یه بیلبورد داشتم تو این وضعیت، اگه میتونستم حرفی رو به گوش کسی برسونم، این بود که ازت خواهشش میکنم تو آرامش فکر کن و تصمیم بگیر. و به ادم ها رحم داشته باش.خیلیا ندارنا، ولی بیا و شبیه همه نباش.

پناه بر خدا... شبیه همه نباش😭😭😭