آشنا ترین برای هر کسی، خودش نیست؟ نسبت به بقیه؟

فکر کنم هست.

آدم وقتی خودشو گم میکنه یعنی بقیه رو تو قدم قبلیش گم کرده درسته؟

میدونم لازمه ی گم کردن خودت، گم کردن بقیه نیست.میدونم.

ولی وقتی با خودت غریبه ای و مشخصا ماهیتی نداری چرا باید آشنا بودن یا غربیه بودن با افراد دیگه برات مهم باشه؟نیست مشخصا.

پس مهم هم نیست که چه برچسبی روت میزنن.ضعیف؟ضعیف"ترین"؟ترسو؟حقیر؟ هر چیزی.

بقیه هیچوقت نمیفهمن.هیچوقت هم "نمیفهمیدن".

این خودت بودی که نیاز داشتی تظاهر مبنی بر وجود فعال و "اهمیت دهنده" ی اونها رو جدی بگیری.که شاد باشی؟ که زندگی نرمالی داشته باشی؟ دلیلاش میتونن زیاد باشن.

مهم خودتی که خب حسابتو با خودت صاف میکنی قبل رفتن.

شاید اصلا نیاز به صاف کردن نباشه،، انقدر که توی رکود مستمرش غرق بودی با گوشت و پوست و استخونت لمسش کردی...