-تماما بودنت دستخوش تکرار است!
به چرایی اش اندیشیدی، آغاز داستان آفرینشت را یاد آر.
لزومی نیست نوای گریه نوزاد تازه متولدی به گوش هایمان برسد تا بتوانیم بگوییم پا در چرخه ی تکرار گذاشته است!
به راستی، آدمی از همان دمی که نخستین ضربان قلبش،پیکر ظریفش در رحم مادر را به جنبش وا میدارد، دستخوش تکرار شده...
ابتدایی ترین مولفه های وجودی اش دم به دم از سر گرفته میشوند،چه برسد به چه و چه و چه...
تنفسش مرتب ترین ضرب ها را دارد.
پلک هایش بی هیچ هرج و مرجی برهم مینشینند.
پیوستگی گام هایش معنی تازه ای به نظم می بخشد.
تپش ساختارمند قلبش میتواند معیار جدیدی برای زمان باشد!
اما هنوز چیزی در مسیر کمال، ناقص مینماید...
-اما باید این تکرار پایانی یابد!
جبران این نقص،تنها منوط به "یک فرصت" است.
فرصتی برای اینکه نفس های یکی درمیان از آتش اشتیاق،در کوره ی سینه ها بدمند.
برای اینکه نور امید، حرکت پروانه ی پلک ها را مشوش کند.
گام ها از هر زمان دیگری برای حرکت به سوی آفرینش و تحول بلندتر برداشته شوند.
قلب ها به شوق انحراف از چرخه ی سکون و رکود، بلندتر از همیشه بانگ بزنند.
پناهگاهی برای محکومانِ به تکرار که به دنبال فرصتی برای باز شدن بال های آزادی میگردند.